Jaap de Jonge
Geboren in 1949 in Breda. Studie Nederlandse taal en letterkunde in Groningen. Woont sinds 1973 in Anloo (Dr.)
Al tijdens de studie Literatuur gefascineerd door beeldende kunst en theater. Meer dan 25 jaar ervaring in amateur- en semi-professioneel theater (spel, regie en vormgeving).
Denkt in beelden. Autodidact op het gebied van fotografie.
Aangesloten bij de NABK (Nederlandse associatie van beeldende kunstenaars)
Fotografie is een dialoog met de buitenwereld.
De essentie van fotografie is het vastleggen van de werkelijkheid, maar daarbij ligt het gevaar op de loer dat je je laat verleiden tot een eenduidig beeld van die werkelijkheid, een werkelijkheid die we allemaal kennen en die we graag bevestigd willen zien. De mooie plaatjes die dat oplevert, vormen echter een valse werkelijkheid als de intenties en emoties van de fotograaf achterwege blijven.
The back of a desired image
De achterkant van het gelijk is niet hetzelfde als ongelijk. Zo is de achterkant van mooi niet hetzelfde als lelijk.
In de moderne samenleving leggen we veel andruk op de volmaaktheid van de vorm. Rimpels moeten onder anti-age-crème verstopt worden; tijdschriften moeten vooral 'glossy' zijn; de foto's en de modellen zijn alleen nog toonbaar dankzij de nieuwste airbrush-applicaties en het huis en de auto zijn alleen nog het aanzien waard als ze volgens de laatste trends zijn 'opgepimpt'.
Alles wat die volmaaktheid of het streven naar volmaaktheid in de weg staat, moet uitgebannen of op z'n minst vermeden worden. Onvolmaaktheid lijkt een teken van gemiste kansen, van buitengesloten zijn.
En toch staat de wereld bol vanonvolmaaktheden. Wij kunnen wensen wat we willen, maar de achterkant van het gewenste beeld is toch steeds weer een vorm van onvolmaaktheid.
'The back of a desired image' is een (wisselende) beeldcollectie zonder begin en zonder einde. Noem het een wandeling die herhaald kan worden, maar toch steeds anders beleefd. Een wandeling door de wereld van alledag, een documentaire waarin ons dagelijks leven aan de kaak gesteld wordt door het vastleggen van kille observaties.
De negen beelden van de collages vormen per pagina één totaalbeeld met een titel. Elk beeld laat een stukje vamn de onvolmaaktheid zien. Elk beeld is een realistisch beeld dat menig wandelaar niet ziet of niet wil zien. Maar je hoeft niet ver te lopen voord e onvolmaaktheden van ons bestaan; ze zijn overal. het is kwestie van leren en durven kijken.
Als je op deze manier hebt leren kijken, wordt de straat een 'Playground of thoughts', vaak leeg, maar meestal verrassend, nieuwsgierigmakend. Wat is er kortgeleden gebeurd of wat staat er straks te gebeuren. het zijn uiteindelijk de gedachten van de kijker die daar vanuit zijn eigen bestaan, vanuit zijn eigen referentiekader een invulling aan geven.